Antywirus vs EDR - jakie są różnice? Co wybrać?

Mnogość urządzeń i coraz większa potrzeba dostępu do zasobów sieciowych z dowolnego miejsca zatarła tradycyjny obszar bezpieczeństwa i rozszerzyła go poza biura. Czyni to ochronę punktów końcowych niezbędnym filarem strategii cyberbezpieczeństwa firm. Zarówno rozwiązania antywirusowe (AV) jak i bardziej zaawansowane narzędzia klasy EDR są zaprojektowane w tym samym celu. Jednakże zapewniają zupełnie różne poziomy ochrony. Antywirus czy EDR - co wybrać? Jakie są różnice między tymi rozwiązaniami? Sprawdź w poniższym artykule.

Systemy AV są reaktywne, co oznacza, że działają tylko wtedy, gdy wystąpi zagrożenie.  W przeciwieństwie do nich rozwiązania EDR są proaktywne. Mogą więc wykrywać i blokować zagrożenia, które w jakiś sposób uzyskały dostęp do urządzeń. Ponadto są w stanie blokować dostęp, tak jak robią to antywirusy.

Tradycyjny antywirus jest zdecentralizowanym systemem bezpieczeństwa o ograniczonym zasięgu, jednocześnie będąc prostszym niż rozwiązania wykrywania i reagowania. Z kolei EDR zapewnia centralne bezpieczeństwo i stale monitoruje zagrożenia na wszystkich punktach końcowych sieci, dostarczając bardziej kompleksową i holistyczną ochronę.

Programy antywirusowe opierają się na stałych sygnaturach i wzorcach zagrożeń, więc rozpoznają tylko znane zagrożenia. EDR, który jest oparty na behawiorystyce, monitoruje i wykrywa znane lub nieznane zagrożenia w czasie rzeczywistym, identyfikując nietypowe zachowania w punktach końcowych sieci.

EDR stale zbiera i analizuje dane. Dzięki sztucznej inteligencji (AI) i automatyzacji EDR przekształca te dane w użyteczne informacje i zapewnia pełną widoczność urządzeń w sieci korporacyjnej. Oznacza to, że wzorce danych można szybko wyizolować, zapewniając zespołom bezpieczeństwa szybkie i dokładne oceny każdego nietypowego zachowania wskazującego na potencjalne zagrożenie. To z kolei znacznie skraca czas potrzebny na jego wykrycie, a ponadto zmniejsza potrzebę angażowania wykwalifikowanych specjalistów.

AV podejmuje działania, gdy zagrożenie dostanie się do systemu, zanim zacznie wykonywać złośliwe działania. Zazwyczaj blokuje jego wykonanie, usuwając plik i wszelkie ślady, które mógł pozostawić po drodze. Wszystko to odbywa się w sposób zautomatyzowany.  EDR także reaguje w ten sposób, wykonując takie działania, jak blokowanie wykonania i izolowanie punktów końcowych, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się złośliwego oprogramowania. Jednocześnie jednak dają analitykowi czas na zbadanie potencjalnego zagrożenia, jego wpływu i sposobu odzyskania się z niego.

Czas reakcji w przypadku antywirusów jest natychmiastowy, ale ich zdolność wykrywania jest ograniczona jedynie do znanych zagrożeń. Systemy EDR są w stanie wykryć wyrafinowane i nieznane zagrożenia, które w przeciwnym razie umknęłyby spod radaru. Czas wykrywania i reakcji zależy od zautomatyzowanego wykrywania, izolacji i naprawy, które zapewniają. Niektóre rozwiązania delegują odpowiedzialność do analityków, na przykład w przypadku klasyfikacji plików, które są wykonywane i wykonały podejrzane działania. Idealnie byłoby, gdyby rozwiązanie EDR wykrywało, badało i podejmowało zautomatyzowane działania jak najwcześniej,  przy jednoczesnej minimalizacji fałszywych alarmów,

Tradycyjne oprogramowanie antywirusowe oparte na sygnaturach i wzorcach może być niewystarczające w identyfikacji i ochronie przed zaawansowanymi zagrożeniami, takimi jak np. malware bezplikowe. W takich przypadkach skuteczne wykrywanie wymaga większej ilości informacji oraz kontekstu. Funkcje bezpieczeństwa zintegrowane w rozwiązaniu EDR precyzyjnie określają podejrzane aktywności, a dzięki automatyzacji analitycy bezpieczeństwa mogą delegować reakcję do systemu lub działać szybciej. Zapewnia to wzrost efektywności w przypadku potencjalnych incydentów bezpieczeństwa.  EDR vs XDR. Jak je odróżnić? - Blog Net Complex